Audiencja generalna 01.03.2017

 
 
 

Ojciec Święty w katechezie w Środę Popielcową, w pierwszym dniu Wielkiego Postu, przedstawia Wielki Post jako pielgrzymkę nadziei. Staje się to oczywiste jeśli spojrzymy na ten okres jako czas przygotowania do Święta Zmartwychwstania. Wielki Post to czas pokuty i umartwienia, ale nie jest to celem samym w sobie, ma nas przygotować do zmartwychwstania z Jezusem, abyśmy odnowili naszą tożsamość chrzcielną. Dlatego jest to czas nadziei.

Aby to zrozumieć trzeba cofnąć się do wydarzenia wyjścia Izraelitów z niewoli egipskiej. Pan nie zapomniał o swoim ludzie, ale wyprowadził ich z niewoli. Pan dał swemu ludowi prawo miłości Boga, siebie i bliźniego. Pan jest wierny, ludzie są prowadzeni przez Mojżesza z niewoli żyjąc nadzieją.

Pascha Jezusa jest jego wyjściem z życia doczesnego do życia wiecznego. Kosztowało to cierpienie i śmierć Jezusa. Nie oznacza to, że my nie musimy nic zrobić. Musimy odpowiedzieć Bogu „tak”, jak zrobiła to Maryja.

Przemierzamy pustynię razem z Jezusem, On daje nam Wodę Żywą – Ducha, my mamy podsycać mały płomień, który został nam dany w czasie Chrztu.

Wielki Post jest pielgrzymką od niewoli ku wolności. Nie jest to pielgrzymka prosta, to trudna droga, pełna pokus, zniechęcenia, ale pomimo to wszystko, trzeba mieć nadzieję, tak, jak miała ją Maryja.